Pomidor szklarniowy

uprawa krok po kroku

Pomidor to jedno z ulubionych warzyw Polaków. Średnio, każdego roku każdy z nas zjada ich ponad 10 kg, a ich konsumpcja systematycznie rośnie. Nic w tym dziwnego pomidory są smaczne i bardzo zdrowe. Zawierają wiele witamin i soli mineralnych, a ponadto są pełne likopenu, związku, który jest naturalnym przeciwutleniaczem i ma działanie antynowotworowe.

Pomidory to warzywa ciepłolubne, warto więc uprawiać je pod osłonami. Uprawa pomidorów w szklarni daje wiele korzyści, a przede wszystkim pozwala wydłużyć okres, w którym możemy uprawiać to pyszne warzywo. W szklarni bez ogrzewania pomidory możemy sadzić w kwietniu i utrzymywać uprawę do października. W szklarni ogrzewanej możemy sadzić rozsadę dwukrotnie w ciągu sezonu, na wiosnę, w lutym i pod koniec lipca.

Pierwszym krokiem jaki musimy wykonać jest przygotowanie podłoża. Gleba powinna być żyzna, spulchniona, o lekko kwaśnym 5,5-6,5 odczynie pH. Gotowe podłoża są odpowiednio przygotowane. ZIEMOVIT Ziemia uniwersalna jest wytwarzany z torfu wysokiego, który jest czysty biologicznie, więc nasze rośliny nie będą na patogeny znajdujące się często w ziemi. Ta ziemia zawiera dodatek nawozu mineralnego. Można tez zastosować ZIEMOVIT Torf ogrodniczy odkwaszony, który warto wzbogacić ZIEMOVIT Naturalny Nawóz Organiczny do pomidorów i papryki mieszając z glebą na głębokość 30-40cm. Jeśli w szklarni dysponujemy stołami zalewowymi lub systemem kropelkowej fertygacji możemy wybrać podłoża tzw. inertne, czyli nie zwierające składników pokarmowych np. wełnę mineralną. Jeśli pomidora sadzimy w glebie nie zapominajmy o zmianowaniu. Pomidora nie można sadzić bezpośrednio po roślinach należących tak jak on do rodziny psiankowatych (np. papryka, bakłażan, ziemniak), co więcej na to samo miejsce pomidor może trafić dopiero po czterech latach uprawy. To ważne ze względu na wspólne zagrożenia chorobowe.

Do odpowiednio przygotowanego podłoża sadzimy rozsadę pomidora tak, aby rośliny znajdowały się 2-3 cm głębiej niż rosły do tej pory w doniczce. Kupując rozsadę wybieramy spośród odmian karłowych lub wysokich. Wybór zależy przede wszystkim od naszych własnych preferencji oraz oczywiście wielkości szklarni, którą dysponujemy. Do najpopularniejszych obecnie odmian polecanych do uprawy szklarniowej należą m.in.: ‘Akron’, , ‘Hardy’, ‘Pedro’, ‘Remiz’, czy ‘Tukan’. Pomidory sadzimy w podwójnych rzędach (co 40-60 cm), między dwójkami pozostawiając pasy szerokości 70-90 cm. Odległość w rzędach powinna wynosić 35-50 cm. Sadzenie w tak dużej rozstawie ułatwia wykonywanie wszystkich zabiegów i zwiększa ruch powietrza w szklarni.

Tuż po posadzeniu sadzonki intensywnie podlewamy, a przez kilka następnych dni skąpo, dzięki temu dobrze się ukorzenią. W późniejszym okresie pomidora podlewamy rzadko i obficie. Pierwszy raz rośliny zasilamy nawozami po 3 tygodniach. Możemy wówczas zastosować ZIEMOVIT Uniwersalny granulowany nawóz ogrodniczy lub nawozy naturalne granulowane: ZIEMOVIT Naturalny BIOaktywator Uniwersalny lub ZIEMOVIT Naturalny Nawóz Organiczny do pomidorów i papryki, Dla szybszego zasilenia można stosować nawozy płynne: ZIEMOVIT Naturalny BIOhumus Uniwersalny lub ZIEMOVIT Naturalny Niezbędnik działkowca. według zaleceń na opakowaniu.

Pomidory w amatorskiej uprawie szklarniowej, odmiany wysokie, wymagają solidnego podparcia. Najczęściej stosuje się drewniane paliki. Rośliny podwiązujemy do nich od razu po posadzeniu i systematycznie, w miarę wzrostu dowiązujemy do podpory. Regularnie usuwamy wszystkie pędy boczne, wyrastające w kątach liści. 7 tygodni przed planowanym zakończeniem pomidory ogławiamy, czyli usuwamy wierzchołek pędu głównego pozostawiając 2-3 liście nad ostatnim kwiatostanem. Pierwsze owoce odmian wczesnych zbieramy pod koniec czerwca, a ostatnie w październiku.

Zobacz również

Do góry