Wirtualny ogród

Iglaki płożące

Sadzenie i pielęgnacja

Iglaki płożące to rośliny o gałęziach pełzających po ziemi. W zetknięciu z gruntem pędy często ukorzeniają się, tworząc misterną okrywę. Jednocześnie – osiągają wysokość maksymalnie 40–50 cm. Podpowiadamy, jakie rośliny płożące są najpopularniejsze i jak je pielęgnować.

Iglaki płożące wyglądają bardzo efektownie, wymagają jednak odpowiedniej pielęgnacji. Większość z nich rośnie dość szybko, lecz na efekt zimozielonego kobierca trzeba poczekać około dwa sezony.

Gdzie sadzić rośliny płożące?

Iglaki płożące doskonale sprawdzą się na zboczach i skarpach – nie tylko estetycznie okryją trudny do zagospodarowania teren, ale także ograniczą osuwanie się ziemi i zapobiegną erozji gleby. Co więcej – są tak ekspansywne, że nie dopuszczą do rozwoju chwastów (uciążliwych do usuwania na pochyłej i nierównej powierzchni). Będą efektownie wyglądać także na murkach i ogródkach skalnych, z których malowniczo zwieszą swoje długie pędy.

Iglaki płożące okażą się też dobrym rozwiązaniem w przypadku płaskich, rozległych powierzchni, które nie zostały zagospodarowane poprzez wysianie trawy lub stworzenie rabaty kwiatowej. Należy jednak pamiętać, by nie sadzić ich bezpośrednio przy ścieżkach lub ścianie domu, ponieważ po krótkim czasie mogą rozrosnąć się tak, że zaczną utrudniać poruszanie się po ogrodzie.

Iglaki płożące – sadzenie i pielęgnacja

Iglaki płożące można sadzić dość gęsto – nawet 2 lub 3 rośliny na metr kwadratowy. Mają bowiem tworzyć rodzaj zwartego kobierca. Należy jednak pamiętać, by odpowiednio przygotować stanowisko – usunąć chwasty i zasilić ziemię nawozem długodziałającym do iglaków, a następnie wykopać dołek na głębokość taką, w jakiej iglak był zasadzony w szkółce (głębokość osadzenia rośliny w gruncie sygnalizuje zgrubienie, które powinno znajdować się na poziomie powierzchni ziemi). Po posadzeniu roślinę należy obficie podlać.

Więcej na temat sadzenia iglaków dowiesz się z naszego artykułu Jak sadzić iglaki w ogrodzie.

O podlewaniu trzeba pamiętać przez cały sezon, a w szczególności – tuż przed zimą (z powodu chłodu tracą najwięcej wody). Istotne zabiegi pielęgnacyjne to także nawożenie (od marca do lipca) oraz przycinanie pędów nadmiernie rozrośniętych lub uszkodzonych przez mróz. Zabieg ten szczegółowo opisujemy w artykule Przycinanie iglaków.

Jałowiec płożący i inne popularne gatunki iglaków

Do najpopularniejszych gatunków iglaków płożących należą:

  • Jałowiec płożący – osiąga 50 cm wysokości i nawet 3 m szerokości. W zależności od odmiany może mieć igły niebieskawe, żółtozielone, zielononiebieskie, a nawet czerwonofioletowe. Najlepiej czuje się na słonecznych stanowiskach i suchej, przepuszczalnej glebie. Dobrze znosi suszę i niskie temperatury (nie wymaga okrywania na zimę), może jednak nie przyjąć się na trawniku, który zagłuszy jego rozwijające się pędy. Jałowiec płożący należy do najpopularniejszych gatunków roślin tego typu.

 

  • Sosna kosodrzewina – w naturze występuje na górzystych terenach południowej i środkowej Europy (m.in. w Tatrach). W zależności od odmiany osiąga wysokość od 40 cm do nawet 2–3 m. Wyróżnia się długimi, ciemnozielonymi igłami i niewielkimi szyszkami. Kosodrzewina dobrze rośnie na każdej glebie (nawet piaszczystej i jałowej) oraz jest odporna na mróz. Najlepiej czuje się na stanowiskach nasłonecznionych i dość wilgotnych.

 

  • Cis pospolity – najpopularniejsze odmiany płożące to Aurea Hoseri i Brzeg. Cis może osiągać 1 m wysokości i nawet 3 m szerokości. Jego cechą szczególną są spłaszczone igły i czerwone owoce, przypominające jagody. Roślina ta dobrze znosi stanowiska cieniste i półcieniste.

 

  • Choinka kanadyjska – odmiana płożąca osiąga wysokość do 0,5 m i szerokość do 1 m. Jej pędy układają się promieniście, tworząc bardzo dekoracyjny kobierzec. Choinka kanadyjska wymaga gleby żyznej i wilgotnej. Najlepiej rośnie na ocienionych stanowiskach. Jest odporna na niskie temperatury, ale dość wrażliwa na suszę.

 

  • Mikrobiota syberyjska – rośnie dość wolno, osiąga maksymalnie 0,5 m wysokości. Może jednak rozrastać się do nawet 4 m szerokości. Wydziela bardzo charakterystyczny, jałowcowy zapach. Mikrobiota syberyjska najlepiej czuje się na słonecznych, wilgotnych stanowiskach i żyznych glebach. Jest wrażliwa na niedobór wody, dlatego należy ją regularnie podlewać. 

Iglaki płożące, przy odpowiedniej pielęgnacji i właściwym wkomponowaniu w bryłę ogrodu, będą stanowić niezwykle oryginalną ozdobę przez cały rok. 

Zobacz również

Do góry